ฟิกที่กำลังจะเลื่อนลงไปอ่านนี้ เราแค่แต่งเพื่อส่งครูในวิชาภาษาไทย แต่มันก้อไม่ได้ส่ง -*-

เนื่องจากครูบอกว่ามันเหมือนบทประพันธ์ ไม่ใช่เขียนเรื่อง

ด้วยความเสียดายก้อเลยเอามาลงให้อ่านกัน

คัยที่อ่านก้อช่วยกันเม้นด้วยนะ อยากรุว่าตัวเองแต่งเปนงัยมั่ง

(แต่งเรื่องโดยมีมะละกอเปนหัวข้อจ้ะ)

เด๋วต้องนั่งแต่งใหม่อีกอัน ไว้ว่างๆจะเอามาลง

เมื่อไม่มีเธอ

ชีวิตของหญิงสาวผู้หนึ่งได้เปลี่ยนแปลงไป...

เมื่อชายผู้เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตนี้ได้จากเธอไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ...

ชายผู้เป็นที่รักยิ่งของเธอ...ป่วยเป็นโรคร้ายที่ไม่มีทางรักษาเมื่อครั้งยังวัยเยาว์...

จนบัดนี้...โรคนั้นได้หวนกลับมาเพื่อทำลายเขา...

และไม่มีสิ่งใดจะหยุดยั้งได้...

เขาจากเธอไปแล้ว...จากไปตลอดกาล...

โดยทิ้งเธอไว้เบื้องหลัง...เพียงคนเดียว...

หญิงสาวทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสเพื่อที่จะเผชิญกับความเป็นจริงในตอนนี้...

ความเป็นจริงที่ว่า...เธอไม่มเหลืออะไรอีกแล้ว

หัวใจของเธอได้ถูกพรากจากไปพร้อมกับเขา...

หญิงสาวนั่งอยู่ใต้ต้นมะละกอ...

ที่ๆเธอและเขาพบกันเป็นครั้งแรก...

ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงดาวสาดส่องเพียงเล็กน้อย...

เหงา...เหงาเหลือเกิน...ไม่มีเธอฉันรู้สึกว่าตัวเองนั้นไร้ค่า...

และไม่มีค่าพอที่จะอยู่ในโลกใบนี้อีกต่อไป...

ฉันควรจะตามเธอไปดีไหม?...

หญิงสาวค่อยๆหรี่เปลือกตาลง...นึกถึงความทรงจำเก่าๆเมื่อเขายังอยู่กับเธอ...

ตอนนั้นเธอรู้สึกว่าชีวิตนี้ช่างเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขยิ่งนัก...

เธอไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว...เพราะมีเขา...ที่คอยเติมเต็มชีวิตของเธอ...

เราสองคนเคยให้สัญญากันไว้...ณ ใต้ต้นมะละกอแห่งนี้...

เธอยังจำมันได้ดี...เราสองคนจะมิพรากจากกันตลอดไป...

เธอยังจำมันได้รึเปล่า...สัญญา...ที่เธอเคยให้ไว้กับฉัน...ในวันนั้น...

สัญญาของเรา...สองคน...

เธอนั่งทบทวนสิ่งที่เขากับเธอได้ทำร่วมกันเมื่อวันวาน...

น้ำใสๆที่เอ่อล้นภายในขอบตาที่ร้อนผ่าวค่อยๆไหลรินลงอาบดวงหน้าสวยนั้น...

ยิ่งคิดถึง...ยิ่งเจ็บปวดใจ...

หมดสิ้นแล้วซึ่งความหวัง...

หมดสิ้นแล้วซึ่งจิตวิญญาณแห่งการมีชีวิต...

พลันความคิดชั่ววูบหนึ่งได้แล่นเข้ามา...

เธอคงลืมไป...

ว่าหัวใจของเขาผู้เป็นดั่งที่รัก...

ยังคงอยู่กับเธอเสมอ...

ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง...

ธีมประกอบฟิก::

ช่วยๆกันเม้นหน่อยเน้~ ^ ^"

เอามาลงภาค 2 หลังจากที่เอาส่งครูไปแร้ว

อย่าเสียเวลาเรย ลงไปอ่านกัลลล... ^ ^"

เมื่อไม่มีเธอ2

ชีวิตของหญิงสาวผู้หนึ่งได้เปลี่ยนแปลงไป จากที่เคยมีความสุขร่างเริงแจ่มใส บัดนี้กลับเศร้าโศกหม่นหมองเธอนั่งอยู่ริมสระน้ำเล็กๆที่ไหลเอื่อยๆใกล้ๆกับต้นมะละกอที่ออกลูกดกในบริเวณบ้านของเธอ ปล่อยให้สายลมพัดพาเอาความเปล่าเปลี่ยวออกไปจกห้วงนึกคิดที่เวลาผ่านไปเท่าไหร่ก็มิอาจลบเลือนออกไปจากหัวใจ

หญิงสาวอดีตเจ้าของดวงตากลมโตที่เปี่ยมไปด้วยความสดใส จมูกโด่งรับใบหน้า ริมฝีปากที่ดูชมพูระเรื่ออยู่ตลอดเวลาแม้เธอจะไม่ได้แต่งแต้มดั่งเช่นผู้หญิงคนอื่นๆ พวงแก้มที่มีสีเลือดฝาดกลับดูซูบซีดผิดไปจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัดเนื่องจากเธอคงไม่ได้พักผ่อนให้เพียงพอและรับสารอาหารที่มีประโยชน์แก่ร่างกาย ภายในจิตใจของเธอยังคงว้าวุ่นแม้เธอจะพยายามไม่คิดถึงมันแล้วก็ตามที...

...เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว...

หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ทำให้เธอต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักถึงสี่คนในเวลาอันรวดเร็ว เธอเป็นแค่เพียงผู้หญิงตัวเล็กๆที่ต้องเผชิญกับความเลวร้ายที่ถาโถมเข้ามาโดนที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว

...ยังไม่ได้เตรียมตัวและเตรียมใจที่จะเผชิญ...

พ่อ แม่และน้องสาวผู้เป็นที่รักต้องจากโลกนี้ไปเนื่องด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น และตัวเธอเองที่บาดเจ็บเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด เธอนั้นร่างกายอ่อนแอกว่าคนอื่นๆเนื่องจากมีโรคหัวใจเป็นโรคประจำตัวอยู่แล้ว และหากไม่ได้เขาคนนั้นที่เสียสละ...

...ผู้ชายที่เธอรัก...ผู้เสียสละหัวใจเพื่อการมีชีวิตรอดให้กับเธอ...มอบชีวิตใหม่ให้กับเธอ...

เธอคงจะไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้หากไม่ได้เขาที่มอบหัวใจดวงใหม่ให้กับเธอที่อาการบาดเจ็บสาหัสเจียนตาย

ย้อนไปถึงอดีตเมื่อเธอและเขายังเป็นเด็ก เธอกับเขากำลังแย่งมะละกอชิ้นสุดท้ายที่อยู่บนจานใบสวย แย่งกันไปแย่งกันมา สุดท้ายเธอและเขาก็แบ่งมะละกอชิ้นนั้นคนละครึ่ง

คงจะจริงอย่างที่เธอเคยอ่าน...หากเหลือขนมหรืออาหารที่เป็นชิ้นสุดท้าย ให้แบ่งกันคนละครึ่ง แล้วจะรู้สึกว่าอีกคนเป็นอีกครึ่งชีวิตของตัวเอง...

ตอนนี้เธอยังคงนั่งเหม่อลอยต่อไป ซึมซับเอาความทรงจำดีๆที่เคยมีอยู่ให้แทนที่ความทรงจำอันเลวร้ายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

นึกถึงพ่อและแม่ผู้มีพระคุณ...นึกถึงน้องสาวที่มักทะเลาะด้วยกันบ่อยๆ...

...และนึกถึงผู้เป็นอีกครึ่งหนึ่งของชีวิต...

The End...

แปะรูปประกอบจ้ะ:

อ่านแล้วช่วยๆกันเม้นหน่อยน้า~ ^w^"