ฟิกที่กำลังจะเลื่อนลงไปอ่านนี้ เราแค่แต่งเพื่อส่งครูในวิชาภาษาไทย แต่มันก้อไม่ได้ส่ง -*-

เนื่องจากครูบอกว่ามันเหมือนบทประพันธ์ ไม่ใช่เขียนเรื่อง

ด้วยความเสียดายก้อเลยเอามาลงให้อ่านกัน

คัยที่อ่านก้อช่วยกันเม้นด้วยนะ อยากรุว่าตัวเองแต่งเปนงัยมั่ง

(แต่งเรื่องโดยมีมะละกอเปนหัวข้อจ้ะ)

เด๋วต้องนั่งแต่งใหม่อีกอัน ไว้ว่างๆจะเอามาลง

เมื่อไม่มีเธอ

ชีวิตของหญิงสาวผู้หนึ่งได้เปลี่ยนแปลงไป...

เมื่อชายผู้เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตนี้ได้จากเธอไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ...

ชายผู้เป็นที่รักยิ่งของเธอ...ป่วยเป็นโรคร้ายที่ไม่มีทางรักษาเมื่อครั้งยังวัยเยาว์...

จนบัดนี้...โรคนั้นได้หวนกลับมาเพื่อทำลายเขา...

และไม่มีสิ่งใดจะหยุดยั้งได้...

เขาจากเธอไปแล้ว...จากไปตลอดกาล...

โดยทิ้งเธอไว้เบื้องหลัง...เพียงคนเดียว...

หญิงสาวทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสเพื่อที่จะเผชิญกับความเป็นจริงในตอนนี้...

ความเป็นจริงที่ว่า...เธอไม่มเหลืออะไรอีกแล้ว

หัวใจของเธอได้ถูกพรากจากไปพร้อมกับเขา...

หญิงสาวนั่งอยู่ใต้ต้นมะละกอ...

ที่ๆเธอและเขาพบกันเป็นครั้งแรก...

ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงดาวสาดส่องเพียงเล็กน้อย...

เหงา...เหงาเหลือเกิน...ไม่มีเธอฉันรู้สึกว่าตัวเองนั้นไร้ค่า...

และไม่มีค่าพอที่จะอยู่ในโลกใบนี้อีกต่อไป...

ฉันควรจะตามเธอไปดีไหม?...

หญิงสาวค่อยๆหรี่เปลือกตาลง...นึกถึงความทรงจำเก่าๆเมื่อเขายังอยู่กับเธอ...

ตอนนั้นเธอรู้สึกว่าชีวิตนี้ช่างเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขยิ่งนัก...

เธอไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว...เพราะมีเขา...ที่คอยเติมเต็มชีวิตของเธอ...

เราสองคนเคยให้สัญญากันไว้...ณ ใต้ต้นมะละกอแห่งนี้...

เธอยังจำมันได้ดี...เราสองคนจะมิพรากจากกันตลอดไป...

เธอยังจำมันได้รึเปล่า...สัญญา...ที่เธอเคยให้ไว้กับฉัน...ในวันนั้น...

สัญญาของเรา...สองคน...

เธอนั่งทบทวนสิ่งที่เขากับเธอได้ทำร่วมกันเมื่อวันวาน...

น้ำใสๆที่เอ่อล้นภายในขอบตาที่ร้อนผ่าวค่อยๆไหลรินลงอาบดวงหน้าสวยนั้น...

ยิ่งคิดถึง...ยิ่งเจ็บปวดใจ...

หมดสิ้นแล้วซึ่งความหวัง...

หมดสิ้นแล้วซึ่งจิตวิญญาณแห่งการมีชีวิต...

พลันความคิดชั่ววูบหนึ่งได้แล่นเข้ามา...

เธอคงลืมไป...

ว่าหัวใจของเขาผู้เป็นดั่งที่รัก...

ยังคงอยู่กับเธอเสมอ...

ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง...

ธีมประกอบฟิก::

ช่วยๆกันเม้นหน่อยเน้~ ^ ^"